Lezen/rekenen
Veel mensen weten dat zijzelf of hun kinderen intelligent zijn, maar bepaalde blokkades lijken te hebben waardoor leren niet wil lukken. Dan kan er sprake zijn van een geblokkeerde toegang tot bepaalde breinfuncties of een beperkte samenwerking tussen de breinfuncties.
Breinintegratie: hoe werkt het?
Het brein is verdeeld in verschillende delen, die ieder een eigen functie hebben in het verwerken van informatie. Voor een complexe taak als lezen of rekenen wordt het brein heel wat gevraagd. Voor zo’n taak is het nodig om verschillende delen van het brein te kunnen gebruiken, maar ook dat alle delen gelijktijdig werken en informatie uitwisselen. Als een deel niet meewerkt of vertraagd werkt, wordt het moeilijk om de taak goed uit te voeren.
Voor een goede breinintegratie is allereerst toegang tot alle breinfuncties nodig. Ook is het nodig dat deze functies kunnen integreren, oftewel samenwerken. En de breinfuncties moeten blijven werken, ook onder stress.
Hoe ontstaat verlies aan breinintegratie?
Bij een verlies aan breinintegratie kunnen twee factoren een rol spelen. De eerste is de emotionele lading die aan het leren zit. Leren is direct gekoppeld aan de emotionele beleving van het moment. Vooral de intensiteit van de emotie speelt een rol. Tijdens het leren wordt de informatie automatisch gescand op de emotionele lading. Denk hierbij niet alleen aan de lesstof zelf, maar ook aan de omgeving waarin wordt geleerd, de toon van de juf etc. De emotionele lading wordt bij het geleerde opgeslagen. Wordt de negatieve lading te groot, dan ontstaat als het ware kortsluiting in het brein. Hierdoor raken bepaalde routes in het brein geblokkeerd. Deze blokkades ontstaan vaak al in de dreumesleeftijd. De emotionele beleving van kleine kinderen is groot, terwijl ze nog weinig begrip hebben om situaties te kunnen overzien. Kinderen van die leeftijd kunnen nog niet relativeren.
De tweede factor is de ontwikkeling van de hersenen en het zenuwstelsel, in de baarmoeder en de eerste levensjaren. Hierbij is er een nauwe relatie met het maag/darmkanaal, immuunsysteem en het endocrien systeem (hormonen en neurotransmitters). Een belangrijke oorzaak van een verstoring is de bevalling. Een te lange of te snelle bevalling, een tang- of pompverlossing of een infuus met oxytocine. Andere mogelijkheden zijn een ziekte of heftige gebeurtenis tijdens de zwangerschap, vaccinaties of ziekte tijdens de eerste levensmaanden. Een verstoring in deze neurologische ontwikkeling kan ervoor zorgen dat bepaalde breinonderdelen niet goed geactiveerd worden in de vroegste ontwikkeling en daardoor achterblijven. Of dat bepaalde signaalstoffen die nodig zijn voor concentratie, activatie of juist remmen, onvoldoende zijn. Als er sprake is van een verstoring in de neurologische ontwikkeling spelen er bij een kind vaak meer klachten, zoals allergieën, buikpijn, moeilijk in slaap vallen of emotionele uitbarstingen (angst, verdriet, woede).
Hoe werkt het brein bij een geblokkeerde route?
Het brein zoekt altijd naar een oplossing. Als het brein merkt dat een route geblokkeerd is, kan de juiste plek misschien via een omweg nog wel worden bereikt. De informatie komt dan goed binnen en wordt verwerkt, maar is vertraagd. In zo’n situatie duurt het even voor een kind bijvoorbeeld antwoord kan geven. Het is ook mogelijk dat een bepaalde breinfunctie helemaal niet meer toegankelijk is. Het brein zoekt dan niet een alternatieve route, maar een alternatieve methode om de informatie te verwerken. Een voorbeeld: rekenen lukt niet uit het hoofd, maar wel via het tellen van vingers. Het kind maakt dan gebruik van visuele waarneming, een breinfunctie die wel werkt.
Welke therapie is mogelijk?
Met kinesiologie kan de breinintegratie worden verbeterd door de betreffende breinonderdelen vrij te maken van stress en de samenwerking met andere hersenonderdelen te stimuleren. Ook een verstoring in de neurologische ontwikkeling kan worden behandeld met een methode die ikzelf heb ontwikkeld, de Neuro-energetische Transformatie Techniek (NETT). Bevindingen van vele wetenschappelijke onderzoeken heb ik bij elkaar gebracht in deze techniek in de kinesiologie. De hersenen en zenuwstelsel, maag/darmkanaal, immuunsysteem en endocrien systeem worden behandeld. Alle relevante factoren, volgens de laatste inzichten, en hun wisselwerking, zijn in een zeer uitgebreid systeem vastgelegd. Hierdoor is er heel veel mogelijk. Natuurlijk is het niet nodig alles te behandelen. Met kinesiologie kun je precies die ingrediënten gebruiken die voor jouw kind relevant zijn.